تبسم خاموش

دلم تنگ است خدایا

ghatrehye-baran — Mon, 03 Mar 2008 19:26:13 GMT

عکست در دستم عشقت در قلبم و نگاهت در چشمانم

می درخشد.من چون گیاه خشک و نوپایی هستم که با

تابش خورشید عشق تو جان می گیرم و سبز می شوم.

من با تو هستی می یابم با تو زنده می شوم و زندگی می کنم...

با تو همه چیز دارم و بی تو هیچ ندارم.

تو بگو در این وانفسای محبت و عشق

در این روزگار ریا کاری و فریب چگونه می توانم دل از تو برکنم؟

چگونه می توانم این فا صله ها را بردارم.

بگو از کدام دریا و کدام صحرا باید بگذرم تا به تو برسم.

کدام رنگ از رنگین کمان زندگی را می خواهی تا پیشکش چشمان

مهربانت کنم؟

کدام ستاره را می خواهی تا فانوس راهت باشد در شب های دلتنگی...

بگو چه کنم تا برای همیشه با تو باشم تا ابد تا آخر زمان...

در عالم مستی قسم خوردم که

اگر تنها یکبار گویی دوستت دارم

تا ابد با تو خواهم ماند

عاشقت خواهم ماند بي آنكه بداني دوستت خواهم داشت

بي آنكه بگويم درد دل خواهم گفت بي هيچ كلامي

گوش خواهم داد بي هيچ سخني.در آغوشت خواهم گريست

بي آنكه حس كني . در تو ذوب خواهم شد بي هيچ حرارتي

اين گونه شايد احساسم نميرد

اگر پوسیده گردد استخوانم

نگردد مهرت از جانم فراموش

وقتی دلتنگ شدی به یاد بیار کسی رو که خیلی دوست داره.

وقتی ناامید شدی به یاد بیار کسی رو که تنها امیدش تویی

وقتی پر از سکوت شدی به یاد بیار کسی رو که به صدات محتاجه

وقتی دلت خواست بشکنه به یاد بیار کسی رو که توی دلت یه کلبه ساخته

چرا تنهایم گذاشتی چرا؟

ghatrehye-baran — Mon, 10 Dec 2007 06:13:18 GMT

تاریکی را از همه ی لحظه های زندگی ام پاک می کنم . وقتی تو هستی قلب من

چه ظرفیتی دارد برای دوست داشتن تو ...

من از تو لبریزم و اگر نباشی مثل بعدازظهرهای پاییز می شوم . من از تو اعتبار

می گیرم مثل ابرها از اقیانوس، مثل بغض ها واشک هاازدلتنگی ،مثل شکوفه ها

از بهار ...

دوست دارم در سرزمین قلبم خانه ای بسازم . خانه ای که پنجرهایش هیچ گاه از

دیدن تو سیر نمی شوند.

عزیزم !

وقتی تو هستی می توانم همه ی دنیا را سطر به سطر بخوانم ومسیر زندگی رااز

پرنده ها بپرسم . وقتی تو هستی کلمه ها تمام می شوند وحرفها ته می کشند .

بهترین همدم وتکیه گاه زندگی ام ، تو معنا ی مجسم همه ی کلمه های کتاب آفرینشی

کاش در این سکوت ، با من دنیایی از مهر بیایی.

بی تو مثه سکوت می مانم ویه بغض خفته در گلو ...

در کنار پنجره ای ایستاده ام در این دور دستها

صدای پا میآید از کوچه پس کوچه های غربت

که قدمهایش حکایت از طلوع غم میکند

دلهره ای در وجودم پدیدار میشود

پنجره را میبندم و دوان دوان به کناره ای مینشینم

صدا نزدیکتر میشود قدمها تند تر

شب است و ماه تنها

جغد شب سکوتش را میشکند

دلکده ی وجودم. وجودم را میلرزاند

چشمانم به پنجره خیره است

اما دلم :

به صدای ساز قدم غریبه نزدیک شده است

کیست مهمان من ؟

غم است مهمان دلکده ی شبهای من...!

وقتی نیستی خونمون با من غریبی میکنه...!

دل اگه میگه صبورم خود فریبی میکنه...!

وقتی نیستی گل هستی خشک و بی رنگ میشه...!

نمیدونی...؟

که چقدر دلم برات تنگ میشه....انیبم!!!

گریه

گریه... چه واژه سبک و دلتنگی

گریه...چه واژه آرام كننده اي

گریه...چه واژه شاد و دردمندی

دلم بدجور هوای گریه کرده...

گریه به خاطر تمام نا گفته هام...

گریه برای تمام تنهایی هام...

گریه برای تمام دردهام...

گریه برای تمام نانوشته هام...

آمــــدم بــســویــت مــیــروی از کـــنـــارم

بــمــان ای نــازنــیــنــم نــرو از کــنـــارم

نشستم بر لب جوی ندیدم تو را در کنـارم

کجا رفتی هــمــنـشـیـنـم کجا رفتی هم زبانم

غــــــم دوری تو چنان مرا افـــــــســرده کرد

که دلم از افــــــســـــردگی پـــژمـــرده گشت

سالها بود با تو بودم با تو خواندم ولی الان هیچ و پوچم

چکار کردی با دل من ،مرا از یاد بردی ای هم زبانم

با تو بودم بی تو تنها با تو هر جا میخوانم بی تو این ترانه

هم زبانم هم نشینم میخوانم از ته دل تا بگویم این ترانه

کجا رفتی چرا تنها گذاشتی همه جا رفتم همه جا گشتم

اما تو مرا افسرده کردی پژمرده کردی بدان همه جا گشتم

بیا باش در کنارم تا بخوانیم از گذشته

بیا تا با هم باشیم تا بگوییم از گذشته

بیا که با هم حرفها داریم تنهایم مگذار با تو حرفها دارم

چرا اینگونه مرا تنها گذاشتی بدون تو من جسمی بی روحم

چکار کردم من ِعاشق بر تو چرا تنها گذاشتی

تو تنها ترین تنهایی تنهاییم بودی چرا تنها گذاشتی

تو تنها گذاشتی مرا ولی افسوس که من باز هم تو را میخواهم

تو تنها هم زبانم هم نشینم بودی تنها کسی بودی که در این دنیا داشتم

چرا تنها گذاشتی از تو میخواهم برگردی بر لب این جوی تا با تو باشم

برگرد ای هم زبانم هم نشینم باز من ترا میخواهم

همه می گویند آن کسی که رفت بی وفاست

ولی من میگویم بی وفایی از او نیست از زمونه است

همین را دانم که دوستت دارم جز محبت هیچ چیز بر تو نکردم

همه خوبی ُ مهر محبتی که در دل داشتم همه را جان فدای تو کردم

فقط این را دانم که حرفهایم همه را رکُ راست بر تو باز گو کردم

هــیــچ دروغــی بــرتــو نــگــفــتــم که از مــن رنــجــیــده بــاشــی

همه کار کردم همه جا رفتم ترا یابم افسوس که چرا مرا نمیخواهی نمیدانم

فقط برگرد بگو چکار کردم همین را دانم که گناه من این بود

ترا دوست داشتم جز این فکر نکنم بر تو ظلمی کرده باشم

دل من ...

ghatrehye-baran — Sat, 27 Oct 2007 07:55:18 GMT

آرزوهایم را با تو دوست دارم

ای نفس رخساره طبیعت .

ای آبی بیکران دریا ،

ای زیباترین معبود ،

ای نسیم دل نواز بهاری ،

ای که حضورت دل انگیزترین حرف عاشقانه ،

ای که سیمایت پرشور ترین عشق کودکانه ،

من ، زمین ، نور ، هوا را ، با تو دوست دارم .

دلم از آشفتگی ها پر زد ،

مرحم دل تو بودی .

نگاهم بر پاکی معصومانه نگاهت گم گشت،

دلم از مهربانی ها پر شد ،

وجودم مملو از عشقت شد ،

آخرین مرز عبور نگاهم تو بودی .

اولین راز دلم ، گرمی دست تو بود ،

بی تو بودن ، با تو بودن ، همه از عشق تو بود ،

عمق معنای نگاهم ، پره تصویر تو بود ،

ای گل سرخ وجودم ،

تپش هر نفس من ، همه با یاد تو بود .

اگر تو نبودی کدام واژه مرا تا عروج ما می برد؟

اگر تو نبودی سلام راکه به لبخند پاسخش میداد؟

نگاه منتظرم راه برنگاه که می بست؟

ز پشت پنجره چشمان من که را می جست؟

اگر تو نبودی کدام واژه به لبهای من گره می خورد؟

سرای خاطره ام راز دارکه می بود؟

اگر تو نبودی دلم هوای که می کرد؟

سفر به یاد که اغاز می توانستم؟

اگر تو نبودی فضای خاطره ام عطر یاد که را داشت؟

کدام واژه به جای تو ورد لب می شد؟

اگر تو نبودی دل غمدیده را چه کس می برد؟

کدام خنده مرا جان تازه ای می داد؟

کدام شرم نجیبانه اتشم می زد؟

کدام بغض غریبانه گریه سر می داد؟

اگر نبودی به شوق که اغاز می توانستم؟

به کوی که پرواز می توانستم؟

تو را به جان سپیده تو را به سوسن و شبنم

تو را به ساقه گندم تو را به سوره مریم

تو را به پاکی کوثر تو را به عمر شبنم بی تاب

تو را به رویش نیلوفرانه در مهتاب

تو را به هق هق ارام بی صدا سوگند بمان

بمان که گر تو بمانی بهار خواهد ماند

بمان که گر تو بمانی دوباره خواهم ماند دوباره خواهم خواند

برای باور فردا شبانه خواهم راند

بمان که گرتو بمانی

امید خواهد ماند

بعد از تو دلم هميشه گريان باشد

چون موج اسير خشم طوفان باشد

بعد از تو شود نگاه من خشک به در

تنها و غمين و بی نگهبان باشد

بعد از تو دگر نمی پذيرم دل را

دل را هوس هميشه نالان باشد

آن موی سيه، چشم خمار آلودت

من باشم و اين قلب پريشان باشد

دلم برای خودم می سوزه ...

ghatrehye-baran — Tue, 23 Oct 2007 05:21:18 GMT

کاش بودی تا دلم تنها نبود

تا اسیر غصه شبها نبود

کاش بودی تا برای قلب من

زندگی این گونه بی معنا نبود

کاش بودی تا لبان سرد من

قصه گوی غصه غمها نبود

کاش بودی تا کوچک دست عاشقم

غافل از لمس گل مینا نبود

کاش بودی تا زمستان دلم

این چنین پر ز سوز و سرما نبود

کاش بودی تا فقط باور کنی

بعد تو این زندگی فردا نبود

دلم براي خودم مي سوزه.... براي دوست داشتنهام..... براي خواستنهام........ براي تك تك اين دونه هاي اشك.....كه توي تنهايي مي بارن و من........ به كي مي تونم بگم چي تو دلم ميگذره........اخخخ خـــــــــــــــــــــــــــــدا!!!....... من ادمم.......منه لعنتي....... منه حقير و بي ارزش...... بنده ي توام....... تويي كه نمي دونم به چه جرمي .......محكوم اين دنيام كردي...... محكوم اين زندگي ....... محكوم اين لحظه هاي زشت و.......... پر از بي ارزشي!................ چه كنم كه دلم.....به جبر اين دنيايي كه تو ساختي.... از سنگ نيست؟! ....... چه كنم كه اونقدر پر از حماقتم....... كه نديدن ها هم..... برام دليله دلتنگيه؟!......... دليل حسرت داشتن....... حسرت ديدن...... خواستن................... و هميشه نبودن........ نبودن...........نبودن....... من رويا نمي خوام!........خاطره نمي خوام!........من اين گذشته ي لعنتي رو كه..... هميشه برام پر از اشك و دلتنگيه نمي خوام!!!.......خدايا!...........منم يكي مثل همه...... مثل خيليها....... تا كي بايد اين باشه زندگيم؟!........ يا از سنگم كن......... يا......... نجاتم بده از اينهمه دلتنگي و..........بغض.................. تو گوشم پره از فرياد بي اعتنايي ....... مگه ازت نخواستم؟!........مگه بهت نگفتم خداجونم........ اگه قراره بازهم رفتن .....اينجور تلخ لحظه هام رو باروني كنه...... پس نذار كه باشه..... كه بياد .........كه بشه زندگيم........... بشه دليل شادي و غمم...... بشه بهونه ي...... درك ثانيه ها.......... پس.......... چرا؟!............ چرا صدامو نمي شنوي؟! ........مگه چقدر بدم كه........تو هم فراموشم كردي؟!.........

دل شکسته ...

ghatrehye-baran — Mon, 01 Oct 2007 09:22:48 GMT

ميروم خسته و افسرده و زار سوي منزلگه ويرانه ي خويش
به خدا مي برم از شهر شما دل شوريده و ديوانه ي خويش
مي برم تا كه در آن نقطه ي دور شوست وشويش دهم از رنگ گناه
شست و شويش دهم از لكه ي عشق زين همه خواهش بي جا و تباه
مي برم تا ز تو دورش سازم ز تو اي جلوه ي اميد محال
مي برم زنده به گورش سازم تا از اين پس نكند ياد وصال
ناله مي لرزد ، مي رقصد اشك
آه بگذار كه بگريزم من
از تو اي چشمه ي جوشان گناه
به خدا غنچه ي شادي بودم
دست عشق آمد و از شاخم چيد
شعله ي آه شدم صد افسوس
كه لبم باز بر آن لب نرسيد
عاقبت بند سفر پايم بست
مي روم ، خنده به لب ، خونين دل
مي روم از دل من دست بردار
اي اميد عبث بي حاصل

رسم عاشقی

یاد خاطراتت من رو تویه تنهایی هام به آتیش کشیده

به هر مسافری که ازت نشونی دادم میگه تو رو ندیده

شکستم وقتی دیدم دستات و ندارم اما تو که نمیدونی

میرم اونجا که خاطراتت رو زنده کنم از شبهای ویرونی

عاشق تو بودم که گرمی حضورت شده بود تموم دنیام

گناهی نکردم جز اینکه دل بستم اما میگفتی تورو نمیخام

میگن عاشقی بوده گناهم، با ترکت عشق تنها اشتباهم

از وقتی با بارون حضور رفتی حس میکنم بی تکیه گاهم

تویه خاطراتم دنبال تو میگردم اما از تو ردپایی نیست

هوا دل گرفته شب بیداره اما از یاد تو صدایی نیست

اگه که ناامید بشم و نیایی میدونی میمیرم تویه تنهایی

دنبالت گشتم اما دیگه نیستی کاش میشد بدونم کجایی

تورو که ندارم مثل این میمونه که رفته باشم ز خیالت

هنوزم باز مثل گذشته ها میگردم تویه قصه ها دنبالت

میدونم هیچ وقت نمیره از یادم سیاهی قاب چشات

کاش بودی تا باز بزارم دست سردم رو توی دستات

این رسم عاشقی نبود که تو بری و من دیوونه تر شم

با اونیکه دوسش داری بری و از نبودت خسته تر شم

تویه تمومه دنیا من عاشق توام اما تو باز با دیگرونی

عاشقی کس دیگه ای بودی که مردم اما حیف نمیدونی

از پیشم با خنده داری میری وقتیکه من بیقرار چشماتم

از دارو ندار دنیا بخاطر تو گذشتم که اینجور منتظر نگاتم

از بغض گریه دیگه نگفتم چون حضور تو بود واسم بهونه

اشکا من خاطرات لحظه لحظه های نبودن تو رو میدونه

آخر میری به عشقی برسی که در آرزوش بودی همیشه

منم میمیرم که زنده بودنم درمونی برا درد دلم نمیشه

شاید که روزی ترانه عاشقیم برات جون بگیره دوباره

لحظه ای برای خداحافظی برسی که دل دیگه جون نداره

از مسافر...

قایق شکسته ...

ghatrehye-baran — Mon, 24 Sep 2007 14:45:37 GMT

با من اگر پيمان نگهداري به ياري

من تا نفس دارم به پيمان تو باشم

عشق تو شد فرمانرواي هستي من

تا هر چه فرمايي به فرمان تو باشم

گر در تو حيران مانده ام بر من ببخشاي

من دوست دارم كه حيران تو باشم

حيران چشمان تو بودن رستگاري است

بگذار تا حيران چشمان تو باشم

وقتي به جاي شادي زانوي غم گرفتم

وقتي براي قلبت همسايه اي دگر هست

وقتي براي اشكت هم غصه اي دگر هست

وقتي براي ديدار وقتي براي من نيست

وقتي براي احساس قلبي به نام دل نيست

چرا به من نگفتي جشني براي من نيست ؟

چرا به من نگفتي قلبت از آن من نيست ؟

گفتی كه به احترام دل، باران باش

باران شدم و به روی گل باريدم

گفتی كه ببوس روی نيلوفر را

از عشق تو گونه های او بوسيدم

گفتی كه ستاره شو،دلی روشن كن

من هم چو گل ستاره ها تابيدم

گفتی كه برای باغ دل،پيچك باش

بر ياسمن نگاه تو پيچيدم

گفتی كه برای لحظه ای دريا شو

دريا شدم و ترا به ساحل ديدم

گفتی كه بيا و لحظه ای مجنون باش

مجنون شدم و ز دوريت ناليدم

گفتی كه شكوفه كن به فصل پاييز

گل دادم و با تَرَنّمت روييدم

گفتی كه بيا و از وفايت بگذر

از لهجۀ بی وفاييت رنجيدم

گفتم كه بهانه ات برايم كافيست

معنای لطيف عشق را فهميدم

افسوس عشق

باز هم دنباله دارد

با تو بودن بی تو بودن

باز هم دنباله دارد

شعر بودن را سرودن

تا به کی باید بمانم

شعر حسرت را بخوانم

تا به کی از تو بخوانم

بی تو و تنها بمانم

تا به کی عشق تو را با جان و دل از خود بدانم

ای همه بود و نبودم

ای همه تار و پودم

قایق شکستنی

حس خوب با تو بودن

دیگه با من آشنا نیست

شعر خوبه از تو گفتن

دیگه سوغاتی من نیست

من همونم که یه روزی

واسه چشمات خونه ساختم

واسه بوسیدن دستات

همه زندگیمو باختم

تو رودخونه ی قلبت

قایق من رفتنی بود

من از اول می دونستم

قایقت شکستنی بود

عاشقانه

آهای تو! تو که چشمای قشنگت خونه ی صدتا ستارست! تو که لبخند طلاییت واسه من عمری دوبارست!بیا و مثله گذشته جز من به همه شک کن! من بدون تو می میرم بیا و بهم کمک کن!

روی از من پرسیدند: برای چه زنده ای؟گفتم برای هیچ.روزی از تو پرسیدند : برای چه زنده ای ؟گفتی برای کسی که برای هیچ زندست.بدون تو...... من آواره ای هستم بی سرانجام.......کاش کسی راز سفرهایم رامی فهمید.......

من پری کوچک غمگینی را می شناسم که در اقیانوسی مسکن دارد و دلش را در یک نیلبک چوبی می نوازد و آرام آرام ...... پری کوچک غمگینی که هر شب از یک بوسه می میرد و هر صبح با یک بوسه به دنیامی آید....

وقتی که می رفتی پاییز بود....... بهار که نیامدی پاییز ماند....... تابستان که نیایی پاییز می ماند.....تو را به دل پاییزیت قسم...... فصل ها را به هم نریز!

ویرانه ردپای طوفان است...... جنگل ردپای طوفان..... من ردپای تو ام....... همیشه پشت در خانه ات تمام می شوم.....

به تو می اندیشم..... مثل پروانه به شمع...... و تو هر لحظه که از من دوری..... من به چنگال شتابنده ترین باد بیابان پیما سرگردانم..... و تو خود می دانی..... جای فاصله یک فاجعه است..... لحظه ها را دریاب......

اگر از یاد تو یادی نکنم ...

ghatrehye-baran — Wed, 19 Sep 2007 10:28:48 GMT

حرکت قدم هایت تنم را به لرزه درمی آورد و

صدای تنین اندازت مرا محو می کند

دستان نوازشگرت از عشق سیرابم می کند

و نگاه پر سخاوتت کوچکم می کند و

ندیدنت٬ دیدنت را آرزو می کند٬ چشم هایم در حسرت دیدارت مانده

همین....

خیلی وقته که دلم اسیر توست٬ تویی که تموم دنیای منی

اما انگار دیگه تو دل تو واسه من جایی نمونده

از خدا می خوام که هیچ وقت تورو از من نگیره

اما انگار دیگه من پیش خدام جا ندارم

خیلی وقته که دلم به یاد تو شاد بوده٬ تویی که تموم دنیای منی

اما انگار دیگه با حضور من شادی برات رنگ نداره

از خدا می خوام که این شادی رو از من نگیره

اما انگار دیگه من پیش خدام جا ندارم

خیلی وقته که تنهایی من با حضور تو پر شده٬ تویی که تموم دنیای منی

اما انگار دیگه با حضور من این روزا واسه تو سخت می گذره

از خدا می خوام که هیچ وقت تنهام نذاره

اما انگار دیگه من پیش خدام جا ندارم....

نمی گویم فراموشم نکن هرگز...

ولی گاهی به یادآور

رفیقی را که می دانی

نخواهی رفت از یادش...

از دریا پرسیدم:که این امواج دیوانه ی تو از کرانه ها چه میخواهند؟

چرا اینان پریشان و در به در سر بر کرانه های از همه جا بی خبر می زنند؟

دریا در مفابل سوالم گریست! امواج هم گریستند...

آن وقت دریا گفت: که طعمه ی مرگ تنها آدمها نیستند امواج هم مانند آدمها می میرند و

این امواج زنده هستند که لاشه ی امواج مرده را شیون کنان به گورستان سواحل

خاموش می سپارند!

اگر از یاد تو یادی نکنم ...

من اگر اشک به دادم نرسد می شکنم؛

اگر از یاد تو یادی نکنم می شکنم؛

بر لب کلبه ی محصور وجود،

من اگر در این خلوت خاموش سکوت،

اگر از یاد تو یادی نکنم، می شکنم

اگر از هجر تو آهی نکشم،

تک و تنها، به خدا می شکنم، می شکنم

سهم من چیست ؟!

ghatrehye-baran — Tue, 11 Sep 2007 06:38:42 GMT

کاش آسمان میدانست درد من چیست
کاش میدانست نیاز من چیست
کاش میدانست به یک قطره باران نیز قانعم...
کاش آسمان میدانست درد منی که همان کویر خشک و بی جانم چیست
دلم مثل کویر از محبت و عشق خشک و بی جان است
عاشقم ولی یک عاشق تنهایک عاشق بی کس!
عاشقی که معشوقش در کنارش نیست....
کاش دریا میدانست کویر چیست!
راز درون دریا رویایی است محال برای همان کویر تنها!
دلم مثل کویر آرزوی دیدن دریا را دارد اما دریایی نیست تنها یک خواب است و بس!
کاش باران میدانست معنی انتظار چیست...
منی که همان کویر تشنه و بی جانم سالهاست که انتظار یک قطره باران را می کشم اما افسوس که این انتظار بیهوده است...
و ای کاش آسمان میدانست درد دل این کویر خسته و تشنه چیست

حرکت قدم هایت تنم را به لرزه درمی آورد و

صدای تنین اندازت مرا محو می کند

دستان نوازشگرت از عشق سیرابم می کند

و نگاه پر سخاوتت کوچکم می کند و

ندیدنت٬ دیدنت را آرزو می کند٬ چشم هایم در حسرت دیدارت مانده

همین....

همه می گویند او رفته است

همه می گویند او تو را دوست نداشت

همه می گویند او باز نمی گردد

همه می گویند

اما دل من چیز دیگر می گوید

دلم می گوید که او دوستم داشته

و دوست دارد حتی اگر باز نگردد

پس من نیز همچون او دوستش دارم تا ابد

خیلی وقته که دلم اسیر توست٬ تویی که تموم دنیای منی

اما انگار دیگه تو دل تو واسه من جایی نمونده

از خدا می خوام که هیچ وقت تورو از من نگیره

اما انگار دیگه من پیش خدام جا ندارم

خیلی وقته که دلم به یاد تو شاد بوده٬ تویی که تموم دنیای منی

اما انگار دیگه با حضور من شادی برات رنگ نداره

از خدا می خوام که این شادی رو از من نگیره

اما انگار دیگه من پیش خدام جا ندارم

خیلی وقته که تنهایی من با حضور تو پر شده٬ تویی که تموم دنیای منی

اما انگار دیگه با حضور من این روزا واسه تو سخت می گذره

از خدا می خوام که هیچ وقت تنهام نذاره

اما انگار دیگه من پیش خدام جا ندارم....

سهم من چيست؟
پنجره اي به سوي باد كه هر وقت مي گشايم تنها صداي سوت غم انگيزي نشانم كند.صداي حزن انگيز پرنده اي كه تا مرا ديد غم انگيز تر بخواندآسماني كه وقتي غم دارم شاد است و وقتي ميخندم مي گريد.دلي كه هيچ وقت مال من نيست.
غريبه هايي كه هيچ وقت آشنا نيستند.ستاره هايي كه هيچ وقت به من چشمك نمي زنند.گلهايي كه به ذوق من عطر افشاني نمي كنند.اگر اينهاست آنچه مي پندارم، سهمم را نمي خواهم...

دیگر برایم زیبا نیست ...

ghatrehye-baran — Sun, 02 Sep 2007 08:09:29 GMT

دیگر برایم زیبا نیست

با نگاهی پر از احساس به او خندیدم

رنگی از عاطفه در هاله چشمش دیدم

خواستم در تب یک عشق بسوزم اما

آخر از تجربه عاقبتش ترسیدم

دل که می گفت برو یکسره شیدایی کن

از خیال هوسی تازه به خود لرزیدم

سینه در کشمکش حس غم و شادی بود

یاد او رنگ جنون زد به شب تردیدم

آه افسوس که از دفتر بی واژه دل

چند برگی به گل خاطره اش بخشیدم

حس مبهم این حادثه بی حاصل ماند

گر چه در باور خود عاشق او گردیدم

حال من ماندم وتنهایی واین راز سکوت

کاش در لحظه دیدار نمی خندیدم

به دلم موند یه بار یه روز یه جای بگی می خوامت

بگی فقط واسه من عزیزی و بس چشام به نامت

کاشکی تو نگاه آخر اشکو تو چشام می دید ی

تو چی کردی با دل من عشقمو لایق ندیدی

قلب تو انگار که نشنید التماس اون چشامو

تو چی کردی با دل من ندیدی غم صدا مو

قهر نکن عزیزم

توپی كدوم ستاره پشت ابرا خونه كردي

رفتي و چيزي نگفتي گريه رو بهونه كردي

من سوال ساده تو، تو جواب مشكل من

رد پاي رفتن تو ،روي صحراي دل من

كوچه وقتي كه نباشي رگ خورشيديه شهره

ماه تو گوشه خونه خفته،ديگه با پنجره قهره

سقف دل،بستگی بي تو واسه من سايه نداره

دلم از روزي كه رفتي ديگه همسايه نداره

وقتي آسمون شبهام زيز سايه ي چشاته

وقتي حتي اين ترانه رنگ غربت صداته

نمي زارم اين دو راهي سر راه ما بشينه

نمي زارم اين جدايي رنگ فردا رو ببينه

شبا با فانوس اشكت مي برم به رو شنايي

با تو مي رسم دوباره به طلوع آشنايي

مي دونم هر جا كه باشي دل تو اهل همين راهست

واسه ي من وتو اين راه اول و آخر دنياست

تنها خواهم ماند ...

ghatrehye-baran — Sun, 26 Aug 2007 06:14:18 GMT

کلبه غم گرفته دلم را خراب خواهم کرد

دروازه دهانم راقفل می کنم تا زبانم

حرف دلم رانگوید.اشکهایم رادرحصار

چشمانم می گذارم تا جادوی نگاهت کار

دستم ندهد. باید عاقل بود تافریب دوست

داشتن ظاهری را نخورد

باز مثل هميشه تنهاي تنها شده ام
مزه ي تلخ بي وفايي را چشيده ام
باز سقف چشمانم ترك خورده
و باران شور بر گونه هايم مي چكد
افكار پريشان با چماق حمله كرده اند
و آنقدر محكم مي كوبند كه سرم دارد مي تركد
ديگر خدا را نمي بينم و خودم را
ولي ترا مي بينم كه به من مي خندي
و من همچنان مبهوت مانده ام
خدا را كي از اينجا رانده
اينجا زماني خدايي داشت
او ما را مي ديد و به ما گوش مي داد
شايد دزدان خدا را براي خودشان برده اند
همان هايي كه دل منو شكستند
شرايط اصلا براي زندگي مناسب نيست
از زنده بودن استعفا خواهم داد
و خودم را بيكار خواهم ساخت

در آتش مي سوختم ، جام شوكران دادند
مرا مرده مي خواستند، زنده به گورم كردند
بعد مردن صلوات فرستادند و فاتحه دادند
هيچوقت عشقم را نديدي چون
چشمانت هميشه به ديدن عشق كور بود
حتي نگاهت هم منو به مسخره مي گرفت
عشقبازي بودي كه عشق را باخته بود
با خون آشامان مي آميختي
و از من دلشكسته مي گريختي
من كه ترا دل آرام مي خواستم
با وعده هاي بي فردا مي فريفتي
جانان من نفرينت مي كنم الهي
كه مرگ مرا به چشم خويش ببيني
تا شايد قطره اي اشك به چشمت آيد
و يا تنها ماني و غم و غصه بچيني

نگاه مي كنم

نمي بينم

چشم مرا

نگاه تو پـر كرده

گوش مي كنم

نمي شنوم

گوش مرا

صداي تو

پـر كرده

اي چشم من

بدون تو

نابينا

اي گوش من

بدون تو ناشنوا

با من بمان

هميشه بمان با من